Şehir Planlamasında Deneyimler -2 serisinin ikinci konuğu Sertaç Erten, tarih 17 Aralık 2009 Perşembe 17:30, yer MSGSÜ

The seminar on "City Planning Experiences" will be held in Mimar Sinan Fine Arts University on Thursday, 17 December, at 5:30 pm. And the speechmaker, Sertaç Erten, will speak about "Urban Design Competitions and her experiences as a city planner. You all welcome.

Şehir ve Bölge Planlama öğrencileriyle şehir plancılarının mesleki deneyimlerini buluşturmayı amaçlayan “Şehir Planlamasında Deneyimler” serisi Dr. Sertaç Erten’le devam ediyor. Özellikle Kentsel Tasarım alanında önemli bir birikim ve deneyim sahibi Erten’le gerçekleştirilecek söyleşiyi TMMOB Şehir Plancıları Odası İstanbul Şubesi, öğrenci kulüplerinin destek ve katılımıyla organize ediyor.17 Aralık 2009 Perşembe günü saat 17:30’da başlayacak söyleşiye tüm Şehir ve Bölge Planlama öğrencilerinin yanı sıra, ilgili tüm öğrenci, öğretim üyesi ve mesleklektaşlarımızı bekliyoruz.

Dr. Sertaç Erten Kimdir?

1998 ODTÜ Şehir ve Bölge Planlama Bölümü mezun olan Dr. Sertaç Erten, aynı bölümde 6 yıl boyunca araştırma görevlisi olarak çalıştı ve temel tasarım stüdyosunun ve kentsel tasarım atölye dersinin öğretim görevlisi kadrosunda yer aldı. Kentsel Tasarım yüksek lisans eğitimi sırasında ilk yarışma deneyimi ile mansiyon ödülü aldıktan sonra yarışmalara katılmaya devam etti ve 20'nin üzerinde yarışma projesi üretim sürecinde yer aldı. Bu süreç içinde mimar, peyzaj mimarı, heykeltıraş, ressam, çevre mühendisi, kamu yönetimi uzmanı...gibi bir çok farklı disiplinle tanışma ve çalışma imkanı buldu. Profesyonel iş yaşamına 2006 yılında mimar ortağı Devrim Çimen ile birlikte kurdukları 8artı Mimarlık ve Kentsel Tasarım ile devam eden Erten'in yer aldığı yarışma ekipleri, iki birincilik (Diyarbakır Dicle Vadisi-2007 ile İzmir-Selçuk Pananos Plajı-2003), üçü ikincilik olmak üzere bugüne kadar toplam 13 ödül kazanmıştır.

Lavabo tezgahı veya buzdolabı kapağı bir cephe malzemesi olabilir mi?

Nothing but the kitchen sink and the refrigerator door!

kaynak: http://www.pointclickhome.com/blogs/savvy_chic/nothing_kitchen_sink

Evet olabilir... 2012 Architecten mimarlık ekibi, eski lavabo tezgahlarını yeniden değerlendirmek istemiş ve hurda diyebileceğimiz malzemeleri toplayıp bir araya getirmişler ve yukarıdaki ilginç cephe ortaya çıkmış. Son ürün de Gestalt teorisini hatırlatıyor bize: "Bir bütün, kendisini bir araya getiren parçaların toplamından fazlasıdır".

Bir de aşağıdaki örneğe bakalım: Bu örnek bizden, Türkiye'den. Bayburt'tan bir uygulama:

http://www.sabah.com.tr/Yasam/2009/10/06/buzdolabi_gibi_ev

Bayburt'ta müstakil bir evde oturan Nabi Melekoğlu, sert geçen kış soğukları ile baş edemeyince, konutunun cephesini buzdolabı kapaklarıyla kaplamaya karar veriyor. Bu amaçla da, hurdacılardan tanesi 5 TL ye kapak toplamaya başlıyor. Toplam 350 kapakla cephe kaplama işini bitireceğini belirten Melekoğlu, buzdolabı sistemlerini de araştırıyor ve buzdolaplarının içinde bulunan ve soğuk hava muhafaza etmeyi sağlayan poliüretan malzemenin hurdacılar tarafından çıkarılarak çöpe atıldığını, fakat malzemenin geri dönüşümlü olmadığı için doğaya zarar verdiğini görüyor. Ve sıcağı geçirmeyen ve soğuk havayı da homojen olarak koruyan bu malzemeleri mantolama tekniği ile evinin dış cephesine uygulamaya karar veriyor.

High Line'ın peyzaj detayları

Landscape details of High Line

2003 yılında yarışmaya çıkan ve Diller Scofidio + Renfro ekibinin kazandığı High Line demiryolu hattı kentsel tasarım projesinin ilk etabı, Haziran 2009'da halkın kullanımına açıldı. Bizim de geçen ay içinde bu alanı ziyaret etme fırsatımız oldu. Oldukça güneşli bir New York günü, herkesin merakla ve güneşten gözlerini kısa kısa gezindiği alanda, oldukça ince düşünülmüş ve çeşitlilikle sadeliği bir arada veren peyzaj detayları dikkatimizi çekti.

Manhattan'da Chelsea bölgesinde yer alan eski demiryolu hattı, 1930'larda çevredeki mezbahalara ve et depolama tesislerine hizmet vermek amacıyla inşa edilmiş (zaten bu bölgenin adı Meatpacking District olarak geçiyor). Fakat 1960'larda yapılan karayollarıyla beraber raylı sistemlerin mal taşımacılığında payı azalmış, bu hat da kullanım dışı kalmış. 1980'lerde iyice çöken semt, uyuşturucu, fuhuş gibi marjinal aktivitelerin merkezi haline gelirken, High Line hattının da üstünde kendiliğinden biten otlarla vahşi bir doğa oluşmaya başlamış. 1990'da canlanmaya başlayan bölgede High Line hattı, bir problem olarak ele alınırken ve hattın sahibi şirket de buranın yıkılmasını beklerken, büyük bir karşı-kamuoyu oluşmuş ve alan yarışmaya çıkarılmış.

Bugün High Line'ın en önemli ve ilgi çekici özelliği elbette vahşi peyzajının yaşatılma ve proje ile kavramsallaştırılma biçimi. Kendi kendine büyüyen otlar ve sarmaşıklar, köhnemiş demiryolu rayları, yani eklenmiş ahşap ve beton yer döşemeleri hepsi birleşmişler ve eskiyle yeninin bir araya gelerek bir anlam buldukları yeni bir kentsel kamusal alan tarif etmişler.

Manhattan'ın Coğrafyası: 1609'dan 2009'a

The Mannahatta Project: New York 1609-2009 (Exploring the original ecology of the city)

National Geographic'in Eylül sayısında yer alan "Bir Zamanlar New York" dosyası, oldukça önemli bir ekolojik-kentsel coğrafya araştırmasını paylaşıyor okuyucuyla.... Yaban Hayatı Koruma Derneği'nden araştırmacı-ekoloji uzmanı Eric Sanderson, New York'un 400 yıl önceki doğal coğragfyasının nasıl olduğunun peşine düşmüş ve bu soruya gereken yanıtları da bulmuş!

"Tepeleri dozerle düzleştirilmeden, sulak alanları betonla kaplanmadan çok önce, Manhattan devasa kestane, meşe ve Amerikan ceviz ağaçlarıyla, tuzlu bataklıklarla ve hindi, Kanada geyiği ve Amerikan kara ayısı dolu çayırlarla kaplı olağanüstü bir doğal alandı" deniyor* Manhattan için.

Araştırma metodu, peyzaj ekolojisi diye adlandırılan bilimsel yaklaşıma dayanıyor. Bu yaklaşıma göre, farklı ekosistemler (sulak alanlar, orman arazileri, nihirler...vs.) biraraya gelerek bitki ve hayvanlar için farklı yaşam alanları meydana getiriyorlar. Bu amaçla önce tarihi haritalarla bugünkü toprak yapısına dair bilgiler çakıştırılmış, bir altlık harita oluşturulmuş. Daha sonra arazi çalışması yapılarak iklim, bitki örtüsü, rüzgar yönü gibi bilgiler de toplanmış, ve bütün bilgiler GIS ortamında bir altlıkta birleştirilmiş. Çıkan iki boyutlu GIS haritaları da, yukarıdaki örnek gibi 3-boyutlu ifade bulacak şekilde görselleştirilmiş.

Ve sonuçta oldukça etkileyici bir araştırma projesi çıkmış! Istanbul'u 1609'da düşünüyorum gözlerim kapalı....

Projenin detaylarına buradan ulaşabilirsiniz!

*kaynak: National Geographic Türkiye, Eylül 2009 sayısı.

Arkitera'da "Topoğrafyayı yeniden düşünmek, vadileri geri kazanmak" çalışmamızla ilgili bir röportaj yayınlandı.

An interview with sekiz artı was published in www.arkitera.com

Geçtiğimiz haftalarda meydana gelen sel felaketi, hepimizi kentleşme pratiklerimiz ve yapılı çevre üretim biçimlerimiz ile ilgili tekrar düşünmeye sevketti...

Urban Age Konferanslar Dizisi'nin İstanbul'da yapılacak olan bu yılki toplantısında (4-6 Kasım 2009) bizim sunacağımız proje de, yapılı çevreleri oluştururken kentin coğrafyasını önemli bir planlama ve tasarım verisi olarak ele almamız gerektiğini anlatan bir çalışma olarak değerlendirilebilir.

arkitera.com bu bağlamda bizimle bir söyleşi gerçekleştirdi, söyleşinin detaylarına buradan ulaşabilirsiniz.

İstanbul'da sel: Doğa olayı mı, kent topoğrafyasına karşı kentleşmenin bir sonucu mu?

Heavy rains flood in Istanbul: A natural disaster or a result of non-topographic urbanization?

Bu sene sonbahar güzel ve zamanında geldi deyip 1 Eylül'de başlayan tatlı yağmurlara sevinçle bakarken, birdenbire inanılmaz bir felaketle karşı karşıya kaldık: 1 gün içinde yağan şiddetli yağmurla birlikte bir çok insan sele kapılarak hayatlarını yitirdiler. Hem de şehrin merkezinde.

Selin gerçekleştiği yerlere baktığımızda, oldukça ilginç noktalar gözümüze çarpıyor: Bu alanlar, İstanbul'un en önemli su toplama havzalarının beslediği yüzey suyu akış rotalarında bulunuyor. Bunun yanısıra, bu alanların daha kuzeyinde kalan bölgelerde son 10 yılda ciddi yapılaşma gerçekleşmiş, dolayısıyla yüzey sularının yeraltında karışma noktaları güneylere inmiş. Yeni yerleşim alanları için inşa edilen karayolları ve diğer altyapılar da düşünüldüğünde, yüzey sularının doğal eğimleri içinde engellerle karşılaştıkları görülüyor (Altta gösterdiğimiz şemada, sele maruz kalan alanlar sarı noktalarla, havza barajları maviyle, su havzaları su toplama bölgeleri de noktalı çizgiyle anlatılıyor).

Dolayısıyla, yaşadığımız bu felaketi sadece küresel ısınma, artan kuraklık ve aşırı yağış rejimleriyle açıklamak mümkün değil. İstanbul'un kendine has çok hareketli bir topoğrafyası var. Fakat kentsel gelişme, içinde su havzalarını, tepeleri, rüzgar koridorlarını, vadileri barındıran, hareketiyle dinamizmiyle bir çok başka metropolden kenti ayıran topoğrafyayla kavga halinde her zaman...

Kentin vadilerini algılamak, bu vadileri kentte açık alan aktiviteleri ve sosyal donatı alanları için kullanmak, havzalarını korumak, gelecek yıllarda karşımıza çıkacak kuraklık-aşırı yağış durumlarına karşı tedbir için belki yeni su toplama havzalarına sahip olmak... Coğrafi geleceğimiz bu ilkeleri yaratabildiğimiz uygulayabildiğimiz sürece sağlıklı bir altyapıda ilerleyecektir.

Berlin Duvarı gerçekten yıkıldı mı?

Has Berlin Wall really fallen down?

2009 mayısında gerçekleşen Berlin gezimiz beni şu duyguya sevketti. Acaba Berlin Duvarı gerçekten yıkıldı mı? 1961-1989 yılları arasında fiziki bir unsur olarak kent yaşantısındaki yerini alan Duvar 1989dan günümüze yıkıldıktan! sonra farklı biçim ve bağlamlarda ağırlıklı olarak zihinsel alanda yeniden inşa ediliyor. Geçenlerde Berlin turizm müdürünün Türkiye’ye geldiğini ve Berlinde Duvarsız! 20. yıl kutlamaları ile ilgili etkinliklerde bulunduğunu okudum. Bunun ne kadar ironik bir durum olduğu açık. Kimliğinin önemli bir parçasını Duvar üzerinden yeniden oluşturan bir kentin, ondan kurtulmuş ya da kurtulmak istermiş gibi bir hava içinde olmasını garipsedim doğrusu.

Berlin Duvarının 1961 de yapılmaya (rivayete göre bir günde) ve 1989 yılında da görkemli bir biçimde yıkılmaya başlandığını biliyoruz. Duvar 46 km. uzunluğunda idi, hala aynı uzunlukta. Bazan hiç yok, bazan bilgi panolarında, bazan yerde bir iz olarak bırakılmış, bazan hediyelik eşya olarak, bazan bilinçli olarak dokunulmamış, bazan ise bilinçli olarak dokunulmuş. Sözün kısası Duvar farklı biçimlerde gerek fiziksel gerekse zihinsel varlığı ile Berlin kentinin genel yaşantısı içerisinde yeniden üretilmekte.

Hiçbir durumun katışıksız olmadığı gerçeğini bir kenarda tutarak Duvarın bahsettiğim yeniden inşasını analiz ederken soyut olandan somut olana doğru bir sıra takip etmeyi tercih ediyorum.

Hemen hemen tüm Berlin haritalarında Duvarın rotası işlenmiş durumda. Kenti gezerken ister istemez bu bilgiyi de bir girdi olarak hafızanıza kaydediyorsunuz ve geziniz boyunca bir hayalet gibi size eşlik ediyor. Bu aslında Duvarın zihinde yeniden inşasının başlangıç noktasını oluşturuyor. Anlatacağım diğer varolma biçimleri bunu izliyor.

Bilgilendirme panoları mekansal olanla tarihsel olanın çakıştığı noktalarda yer alıyor. Yazılı ve görsel malzemenin yardımı ile Duvarın yeniden inşası sürecindeki yerini alıyor. Alanda fiziki bir iz kalmamış olsa bile bunu yeniden üretebiliyor.Berlin sokaklarında ilerlerken gerek yolun gerekse kaldırımın kaplamasında bir malzeme farklılaşması dikkatinizi çekiyor. Yeteri kadar meraklı biri iseniz bu izi bir süre takip ettiğinizde bunun Duvarın izi olduğunu farkediyorsunuz ve bir hat üzerinde aynen bir bıçak gibi kentsel bağlamı kesiyor. Bunun farkedilmesinden sonra zihinsel bir zincir başlıyor ve o alandaki tüm bakışınız bu bilgi üzerinden kuruluyor.

Gündelik yaşantımızda çokta anlam ifade etmeyecek herhangi bir duvardan kopmuş herhangi bir beton parçası Berlin söz konusu olduğunda başka bir anlama bürünüyor. Duvarın farklı ebat, biçim ve renkteki parçaları hediyelik eşya dükkanlarının vitrinlerini süslüyor. Duvar, parçaları ile farklı coğrafyalara bizler tarafından taşınarak bir bitkinin üremesine benzer bir biçimde kendini çoğaltıyor.

Bazı yerlerde Duvar rastlantı eseri karşınıza çıkıveriyor, aslında en samimi ilişkinizi bu Duvarla kuruyor gibisiniz çünkü Duvar sadece fiziki olarak orada duruyor, üzerine insan yapımı bir düşünce bulaşmamış gibi. Sanki o zaman Duvarın gerçek imgesine yaklaşmış olduğunuzu hissediyorsunuz. Burada gerçek Duvar olarak tanımladığım şey basitçe bir ifade ile onun salt somut varlığı.

Bazı zamanlarda Duvar bir nesne olarak kentsel mekânda bekletiliyor ve vitrine çıkacağı zamanı bekliyor. Aslında bu bekleme esnasında yeni bir durumu da oluşturuyor birer mezar taşı gibi rasyonel bir biçimde istiflenmiş olarak.
Duvarın en uzun ve sürekli olarak karşımıza çıkma biçimine graffiti sanatı eşlik ediyor. Duvar yaklaşık 1 kilometre boyunca neredeyse kesintisiz olarak sürüyor ve fiziki olarak en heybetli halini sergiliyor. Ancak Duvar bu sefer de bir duvar olmaktan çok bir tuvale donüşmüş oluyor. Duvarın somut varlığı farklı bir durum tarafından faydalanılan bir gerçeklik halini alıyor.

Bir önceki durum ile ilintili olarak diğer bir varoluş biçimi ise boş tuval olma hatta resmedilme halinin bir gösteriye dönüşmesi. Bu tablo! bizi az önce gördüğümüz hali yeniden düşünmeye sevk ediyor ve durumu farklı bir bağlama oturtma şansını yakalıyoruz. Tasarlanmamış ve kendiliğinden gibi duran Duvarın bu varoluşunun aslında öyle olmadığı gerçeği.

Bir başka yerde Duvar bir kentsel tasarım yarışmasına konu oluyor. Bu proje hem Duvarın ve onun kentsel mekandaki varlığının yeniden ele alınması hem de önerilecek bir yapı ile tekrardan üretilmesini öngöruyor. Bina bir Info binası, Duvarın yer aldığı yolun hemen karşısında konumlanıyor ve şu aralar inşa edilmekte.

Aslında tüm bu düşünceleri tekrar gözden geçirince Duvarla kurulan ilişkinin şizofrenik bir varoluşa neden olduğu izlenimine kapılıyorum. Sürekli farklı bir biçimde tekrar tekrar üretilen bir Şey. Ve şu soruyu sormak zorunda kalıyorum: Acaba Duvar 1961-1989 arasında mı daha fazla var idi, yoksa şimdi mi? Üstelik duvarsızlık halinin bu derece fetişleştirilmesine karşın.

HafenCity: Hamburg'ta doğan yeni kent

Hamburg, a shipping industry city for centuries, has been witnessing a large-scale urban regeneration project in the ex-industrial areas. The project area is called HafenCity, covering a 150 hectare area with a projection of 2 million m2 gross floor space will be built, and a new urban life is created in the south part of the city.

Hamburg, 1100 lü yıllardan beri liman ticareti ile gelişmiş ve bu yolla zenginleşmiş bir kent. Denizaşırı malların taşınması, depolanması, ticaretinin yapılması gibi aktiviteler için özelleşmiş Sandtorhafen bölgesinin inşası da 1860 lı yıllara dayanıyor. 2. Dünya Savaşıyla tamamen yıkılan bölgenin ancak bir kısmı tekrar inşa ediliyor. Bunun nedeni de,  "konteynır" ın 1956'da icadı ve bina içi mal depolamadan açık alanda konteynerlarda malları depolamaya geçişin gerçekleşmesi. 1980'lerle birlikte kentte endüstrinin önem kaybetmesi, bu açık alanlarda mal depolama işlevlerinin giderek azalmasına neden oluyor. 1997'de kent senatosu toplanıyor ve bu büyük ama işlevini yitirmiş liman alanlarında HafenCity adı verilen yeni bir kentsel alanın yaratılmasına karar veriyor.

Bu ölçekte ve büyük parçalar halinde inşa edilen kentsel bir alanın sosyal olarak yaşaması için de mekansal stratejiler kurgulanmış. Bunlarda en önemlisi elbette Filarmoni Binası (Philharmonic Hall). Herzog&de Meuron tarafından tasarlanan yapı, sadece bir konser salonu değil. İçinde konut, alışveriş, ofis gibi farklı işlevleri de barındırıyor. "Bilbao effect" örneği olacağı beklenen yapının her yıl yüzbinlerce turisti de çekmesi planlanıyor. Bina şu an inşaat aşamasında, alttaki tuğla kütle ortaya çıkmış (ki zaten eski bir depo yapısıymış), üst şeffaf parçanın da yakın zamanda bitmesi planlanıyor.

      

HafenCity'de sadece bu binanın teknolojisini anlatan bir kiosk da tasarlanmış. Konser salonu bölümündeki akustik çalışmaların keçe-giysili model insanlar kullanılarak yapılmış olduğunu anlatan çalışmaları görmek mümkün.

"Urban Age": 5 Genç Ofis İstanbul için Proje Üretiyor

"Urban Age" Conference will be held in Istanbul in November 2009, and 5 young architectural offices are chosen to think about the current socio-spatial problems of the city and propose triggering projects for the problematic areas.

2005'ten beri düzenlenen ve her yıl farklı bir kentin ev sahipliği yaptığı Urban Age Konferansı bu yıl 4-6 Kasım 2009 tarihlerinde İstanbul'da düzenleniyor. Deutsche Bank ve LSE (London School of Economics) in yürütücülüğünü yaptığı bir alt etkinlik kapsamında da, İstanbul'dan seçilmiş 5 genç mimarlık ofisinin belli kentsel problemlere odaklanmaları ve bu problemler üzerinde fikir üreterek projeler sunmaları bekleniyor.

Seçilen ofislerden biri de sekiz artı.

Çalışmalar başladı. Her ofis bir proje konusu belirleyecek ama bu süreç etkileşimli olarak ilerleyecek. Bu bağlamda, ofisler sürekli olarak kendi aralarında toplantılar düzenleyip proje konularının oluşması için tartışmalar yapacaklar.

Hepimize kolay gelsin!

BDA (Bund Deutscher Architekten) bu yıl İstanbul'da

BDA (German Architecture Association) Excursion will be in Istanbul this year, and sekiz artı is invited to give a lecture on the urban development of Istanbul for the last 30 years.

Almanya Mimarlar Odası her yıl geleneksel olarak yaptığı kent gezileri kapsamında bu yıl İstanbul'a geliyor. Bu gezi boyunca kentin farklı alanlarını gezme fırsatı bulacak ekip, daha önce temasa geçilen mimarlık ve şehircilik ofisleriyle de bilgi alışverişi yapma imkanı bulacak.

sekiz artı olarak biz de İstanbul'un son 30 yıllık kentsel gelişme hikayesi üzerine bir konuşma ve yazılı metin hazırladık, 22 Nisan akşamı konuyla ilgili bir sunuş yapacağız. Şimdiden "hoşgeldiniz" diyoruz meslektaşlarımıza.

Taş Ocakları Öğrenci Projelerine Bağlam Olur mu?

Quarrays as sites for student projects: Istanbul Technical University 2nd year studio (group of Assist. Dr. Mine Özkar) focuses on these gigantic voids and thinks on the site...

Yukarıdaki proje Ethem Aybar'a ait.

İTÜ Mimarlık 2. sınıf kapsamında Yrd. Doç. Dr. Mine Özkar'ın yürütücülüğünü yaptığı öğrenci grubu, bu dönem Kemerburgaz'daki taş ocaklarını arazi olarak seçti. sekiz artı da misafir olarak jürilere katıldı ve grubun deneyimlerini paylaştı. Proje ekibinin anahtar kelimeleri şöyle: 

boş/dolu, bozma/yapma, çıkarma/ekleme, yerleştirme, doğal/ yapay/ bozuk çevre

Büyük oyuklar, artık gölet olmuş su birikintileri ve kamyonların malzeme taşıması için oluşturulmuş dev terasların yarattığı dramatik kot farkları, taş ocaklarının mekansal karakterini oluşturuyorlar. Bu anlamda çok zengin bir coğrafi bağlam sunan alanda çalışan öğrenci arkadaşlarımıza başarılar diliyoruz!

Kengo Kuma İstanbul'daydı: "Nesneye Karşı"

Kengo Kuma was in Istanbul: "Against Object"

Yapı Endüstri Merkezi ve Mimarlar Odası'nın davetlisi olarak 1 Nisan'da İstanbul'a gelen dünyaca ünlü Japon mimar Kengo Kuma, yapılarında kullandığı malzemeler ve kendisi için mimari objenin anlamı üzerine bir konuşma yaptı. Bambu, kerpiç gibi geleneksel malzemeleri mimari yaklaşımı içinde nasıl kullandığının örneklerini veren Kuma, mimari bir yapının objeleşmesi değil, çevreyi anlatacak en iyi pencereyi, açıyı ve açıklıkları bulup çıkararak doğayla özdeşleşmesinin arayışı içinde olduğunu vurguladı. Konuşmanın detaylarına buradanulaşabilirsiniz.

Yerel Yönetimler Sempozyumu YTÜ'de

Local Governments Symposium

TMMOB Mimarlar Odası İstanbul Büyükkent Şubesi tarafından düzenlenen Yerel Yönetimler Sempozyumu, 6-7 Şubat tarihlerinde Yıldız Teknik Üniversitesi Oditoryumunda gerçekleştirildi.
İlk oturumda söz alan Ali Müfit Gürtuna ve Nurettin Sözen’in konuşmalarında üstünde durdukları dikkat çekici konularaburadan ulaşabilirsiniz.

Konferans: Hans Ulrich Obrist

Lecture: Hans Ulrich Obrist

"Disiplinlerötesi" Konferans Dizisi kapsamında yürütülen etkinliğin cumartesi (10 Ocak) günkü konuğu Hans Ulrich Obrist idi.garajistanbul'daki etkinlikte Obrist, disiplinler üstü çalışma ve yeni kurumsallaşma biçimleri üzerine bir konuşma yaptı. Bu konuşmada ön plana çıkan en önemli konu şuydu:
- Yeni müze anlayışı ve yeni zaman-mekan kurgusu: Büyük müze mekanları yerine küçük mekanlara sıkıştırılmış geniş zamanlar.
Bu kurguyu, Londra-Hyde Park'taki Serpentine Gallery'de gerçekleştirilen mimari ve sanatsal buluşma organizasyonlarından bahsederek örnekledi. 2000 yılından beri yapılan etkinlikler, 2008 yılından itibaren Frank Gehry'nin tasarladığı Serpentine Pavilion'da yapılmaya başlanmış. Bu mekanda kamuya açık ve "Interview marathons" adını verdiği uzun soluklu ve kesintisiz etkinlikler gerçekleştirilmiş. Durağan izleyici-izlenen ilişkisinden çok interaktif bir atmosfer yakalanmaya çalışılmış. Mimarlık ve sanat dünyasından insanlar davet edilmiş ve farklı konular ele alınmış. Gece sohbetleri, performanslar, film gösterimlerinin yanısıra, "Manifestolar" gibi tematik konular üzerinde de etkinlikler gerçekleştirilmiş.

Sarıkamış Harekatı Anma Alanları Fikir Yarışması'nda 2.lik ödülü aldık.

We won the 2nd prize in Sarıkamış War Memorial Areas and Sculptures Competition.

Kültür ve Turizm Bakanlığı, 1914 yılında gerçekleşen Sarıkamış Harekatı'nda donarak hayatlarını kaybeden şehitleri anmak için bir kentsel tasarım yarışması açtı. Yarışmada, mimarlık, şehircilik, peyzaj mimarlığı ve heykel disiplinlerinden kişilerin bir araya gelerek ekip oluşturmaları ve bu bağlamda şehitler için anma parkı, tören alanı, harekat tanıtım merkezi ile ilçede halihazırda yapılan kar festivali için bir festival çayırı düzenlemesi yapmaları beklendi.

Yarışmada, "0nbinlerce askerin donarak şehit düştüğü coğrafya: Sarıkamış" teması üzerine kurguladığımız heykel grubu ve çevre düzenlemesi ile projemiz 2.lik ödülü aldı.

Bu coğrafyayı ve ölen askerleri simgeleyen heykel grubumuz, boyları 8 metre ile 3 metre arası değişen ve bir araya geldiklerinde topografik bir rölyef oluşturan bronz çubuklardan oluşuyor. Tören sonrası heykelin arkasındaki karanfil duvarına yönelen ziyaretçiler, bu duvara karanfiller asarak duvarı kırmızıya dönüştürüyor.

Ardından, askerlerin Allahüekber Dağları'nda soğukla başbaşa kalarak yaşadıkları yalnızlık duygusunu anımsatmak için ziyaretçiler incecik patikalarla alana dağılıyorlar ve uzun yürüyüşler yapıyorlar. Yürüyüş sonunda onları bir asker figürü, bir meşale ve bir kaç bronz çubuk bekliyor.

Yarışmaya katılan diğer tüm ekipleri kutluyoruz.

Bursa-Uludağ Yarışması'nda 5. mansiyon ödülünü kazandık.

We won the 5th mention in Bursa-Uludağ National Park Urban Design Competition.

1961 yılında milli park ilan edilen Uludağ, bugün aşırı ve düzensiz ziyaretçi baskısına maruz kalmakta, kaçak yapılaşma, su kirliliği, katı atık sorunu, turistik ve rekreatif faaliyetlerde çeşitlilik eksikliği...vb. sorunlarla savaşmak durumunda kalmakta...


Çevre ve Orman Bakanlığı, bu tür sorunlara çözüm önerileri geliştirilmesi ve özellikle Oteller Bölgesi'nde ihtiyaç duyulan mekansal düzenlemelerin yapılabilmesi için ulusal ve tek aşamalı bir yarışma açtı.

Yarışma, geçtiğimiz günlerde sonuçlandı, yarışma kolokyumu ve ödül töreni de 20 Aralık 2008 tarihinde Bursa'da yapıldı. Projemizle 5. mansiyon ödülünü aldık. Ödül alan diğer tüm ekipleri de kutluyoruz.

07.11.2008 32. Dünya Şehircilik Kolokyumu

Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nin ev sahipliği yaptığı bu yılki şehircilik kolokyumunun teması, "Kentsel Yeniden Yapılanma" idi.
Biz de 2007 yılında birincilik ödülü alarak uygulamasını yapmaya başladığımız Diyarbakır Dicle Vadisi projesi üzerine kısa bir sunuş gerçekleştirdik. 8 farklı alt başlık belirlenmişti, biz sunuşumuzu "Doğal alanların yeniden yapılanması" alt başlığının işlendiği oturumda yaptık.

22.10.2008 YTÜ'de 1. sınıf öğrencilerine sunuş

YTÜ Şehir ve Bölge Planlama Bölümü Öğretim Görevlilerinden Dr. Ayşegül Özbakır'ın davetiyle 1. sınıf öğrencierine bir sunuş gerçekleştirdik.

"Grafik düşünme ve düşünceyi ifade etme" üzerine kurduğumuz sunuş ve söyleşide, öğrencilerle çeşitli projele aşamalarımızdan örnekleri paylaştık.

04.11.2007 31. Dünya Şehircilik Kolokyumu

2007 yılında ODTÜ'nün ev sahipliği yaptığı kolokyumda davetli konuşmacı olarak bir sunuş yaptık.

Sunuşumuzda, disiplinlerarası proje deneyimlerimizi aktarmaya çalıştık. Özellikle şehirci-mimar-peyzaj mimarı üçlüsünün birlikte bir kentsel tasarım projesi çıkarması süreci üzerinde durduk.

2007 Kolokyum kitapçığından sunuşumuzun yazılı dökümüne ulaşabilirsiniz.

dörtyüzsaniye etkinlikleri

sekiz artı ekibi olarak, dörtyüzsaniye'nin bu yılki etkinliklerinde StudioLive'da sunuş yaptık.

Etkinliğin en önemli özelliği, davet edilen her ekibin sunacağı projeyi veya konuyu dört yüz saniye yani yaklaşık 7 dakika içinde anlatması zorunluluğuydu. Oldukça zor bir egzersizdi!